COLUMN: Wat een week!
05-09-2007 09:28 | Petra Boots
Afgelopen week was er zo eentje. Een week waarin ik het liefst een paar dagen met mijn hoofd verstopt onder het kussen in bed had willen blijven liggen. Je mag het slap of zwak vinden, maar ik ben nou eenmaal niet goed in, zoals ze dat in ziekenhuizen zo subtiel noemen, ’slecht nieuws berichten’.
Vreselijk lieve mensen die véél te vroeg overlijden, een vader die
verdrinkt terwijl hij zijn kind uit zee probeert te redden of een
dierbare die geconfronteerd wordt met een ongeneeslijke ziekte. Ik
dacht dat dit soort pieken altijd net voor kerst plaatsvonden. Niet dat
dat overigens echt feestelijk is. Bah!
Het begon vorige week maandag al. We legden met de redactie de laatste
hand aan het nummer waarin Nederland hartverwarmend afscheid nam van de
veel te vroeg overleden en zeer beminde Jos Brink, toen we opgeschrikt
werden door een gigantische klap. Ik keek naar buiten en zag dat een
auto een scooter had aangereden. De berijder van het hippe
vervoermiddel lag bewegingsloos op het asfalt. Ik kon er niet naar
kijken. Mijn collega’s bleken daar echter totaal geen moeite mee te
hebben. Al snel werd duidelijk dat vanuit mijn kamer het beste zicht
was op het gebeuren. Toen een paar minuten later de traumahelikopter
naast ons kantoor probeerde te landen werden zelfs de mobieltjes erbij
gehaald om, staand op de vensterbanken, de sensatie voor het thuisfront
vast te leggen. Op dezelfde middag spoedde onze vormgever zich naar
huis, omdat zijn schoonvader er slecht aan toe was.
Maar we waren er nog niet. Vrijdagmiddag kregen vele mensen met mij
kippenvel van het intens droevige, en nog steeds niet te bevatten
bericht dat acteur Roef Ragas op slechts 42-jarige leeftijd aan een
hartstilstand was overleden. Ons medeleven gaat uit naar zijn vrouw en
tevens actrice Susan en hun twee jonge kinderen Saïda en Aaron. Er zijn
geen woorden voor.
En net wanneer je denkt dat het voor deze week echt meer dan genoeg is
geweest, belt fotograaf Reni me. ’Peet, de vader van Yolanthe Cabau van
Kasbergen is overleden. Hij was nog hartstikke jong!’ Mijn hemel, houdt
het dan nooit op?
En als ik dan vanochtend de redactie op loop en
verslaggever Johan Lok tussen neus en lippen door hoor vertellen dat
een trainer van zijn plaatselijke voetbalvereniging plotseling is
overleden, kan ik het niet nalaten mijn handen tegen m’n oren te
houden. Weet je, ik wil het gewoon even niet meer horen...
